طراحي عكاسي ميكس

شاتر

esmailrajabi — Thu, 25 Feb 2010 10:39:31 GMT

شاتر لايه‌اي است از جنس پارچه کاملا تيره و با فلز چند لايه سياه که جلوي فيلم قرار مي‌گيرد و در حالت عادي بسته است تا از رسیدن نور به فيلم جلوگيري کند و فقط در هنگام فشردن دکمه دوربين (دکمه شاتر) اين پرده با سرعت معين باز مي‌شود و تصوير روي فيلم ثبت مي‌شود.
شاتر در واقع زمان نوردهي فيلم را تعيين مي‌کند. شاتر پرده‌ای است که به محض فشردن دکمه عکاسی باز و بسته می‌شود و جلوی نور را کاملا می‌بندد تا تصویر ثبت گردد.
بسیاری فکر می‌کنند که پرده شاتر همان دیافراگم است، درحالی که این دو، دو پرده جداگانه هستند با کارآیی متفاوت.

اینگونه می‌توان رابطه سرعت شاتر با گشادگی دیافراگم را فهمید. به عبارت دیگر: هرچه عدد سرعت باز و بسته شدن شاتر را افزایش می‌دهیم باید عدد مربوط به دیافراگم را کاهش دهیم تا دیافراگم باز شود. شما باید به یک طریقی نور را به سنسور برسانید؛ وقنی سرعت شاتر را بالا می‌برید پس اجازه نمی‌دهید نور برای مدت طولانی به سنسور برخورد نماید که این ممکن است باعث تیره شدن عکس‌های شما شود، پس حالا که سرعت شاتر را بالا بردیم و اجازه ورود نور کافی را ندادیم پس لااقل دیافراگم را باز بگذاریم و تنگ نکنیم که نور بتواند از این طریق تأمین شود.
افزایش سرعت شاتر ==> افزایش گشادگی دیافراگم (استفاده از اعداد کوچک‌تر دیافراگم)
کاهش سرعت شاتر ==> نوردهی مناسب است و نیازی به باز بود زیاد دیافراگم نیست (استفاده از اعداد بزرگ‌تر دیافراگم)

ديافراگم

esmailrajabi — Thu, 25 Feb 2010 10:36:46 GMT

دیافراگم پرده‌ای جدا از شاتر است و در لنز قرار دارد.
آیا تا به حال پیش آمده است که در یک ظهر آفتابی شدید شخصی که از راه دوری در حال نزدیک شدن به شما است را ببینید و تشخیص ندهید؟! برای اینکه آن را واضح‌تر ببینید چه می‌کنید؟! مسلما براساس آموخته‌های غریزی و تجربی، یا چشم خود را تنگ‌تر می‌کنید و یا اینکه دست خود را روی پیشانی گرفته و سایه‌بان می‌کنید.
برای چه این کار را می‌کنید؟! شما به صورت ناخودآگاه با تنگ کردن چشم و ایجاد سایه‌بان برای کاهش نور محیط تلاش می‌کنید. دیافراگم هم دقیقا همین کار را انجام می‌دهد، یعنی با بسته شدن، مسیر ورود نور را تنگ‌تر می‌کنید تا نورهای زیادی وارد نشود و عمق میدان وضوح افزایش یابد.
تنظیمات مربوط به این پرده با یک سری اعداد انجام می‌شود که در ارتباط مستقیم با سرعت شاتر است. توضیح این رابطه نیازمند بحث بسیار طولانی است.
دیافراگم را با F نشان می‌دهند. هرچه عدد دیافراگم بزرگ‌تر شود، این پرده بسته‌تر می‌شود. عدد 1 بازترین حالت دیافراگم است. همچنین بدانید که دیافراگم هیچ وقت به طور کامل بسته نمی‌شود چرا که در آن صورت دیگر اجازه ورود نوری داده نمی‌شود که بتواند فرآیند عکاسی صورت بگیرد. بنابراین دیافراگم در بسته‌ترین حالت خود هنوز مقداری باز است.در دهنه لنزها، عدد مربوط به حداکثر گشادگی دیافراگم نوشته شده است که تأثیر مستقیم و بسیار ارزشمندی در قیمت لنزها می‌گذارد. هرچه این عدد که در دهانه لنز نوشته می‌شود کوچک‌تر باشد آن لنز گران‌تر خواهد بود، چرا که در نورهای کم می‌تواند با سرعت‌های بالاتر شاتر عکسبرداری کند. اما لنزهایی که حداکثر گشادگی دیافراگم آنها کم است برای عکاسی در شب نیازمند سه‌پایه هستند چرا که نباید تکان بخورند و دلیل این است که ما با این عدد دیافراگم نمی‌توانیم سرعت بالایی برای شاتر تعریف کنیم. هرچه سرعت شاتر را بالا می‌بریم مجبوریم عدد دیافراگم را کاهش دهیم، یعنی پرده دیافراگم را بازتر کنیم. اما وقتی دیافراگمی که برای این لنز توسط کارخانه نصب شده است بیشتر از آن مقداری که لازم است باز نمی‌شود، در نتیجه ما نمی‌توانیم با سرعت‌های بالای شاتر عکاسی کنیم و چون مجبوریم با سرعت‌های پایین شاتر عکاسی کنیم نیازمند سه‌پایه هستیم.

حداکثر استفاده از باتری دوربین دیجیتال

esmailrajabi — Wed, 30 Dec 2009 16:29:53 GMT

حداکثر استفاده از باتری دوربین دیجیتال به خاطر داشته باشید که چه باتری های قابل شارژ و چه باتریهای معمولی، عمر محدود دارند. هیچ چیز بدتر از این نیست که یک عکس یا یک صحنه خوب را به خاطر تمام شدن باتری از دست بدهید.

خصوصیات باتریهای مختلف با یکدیگر متفاوت است و همینطور خصوصیات دوربین های دیجیتال با یکدیگر متفاوت است و مصرف باتری آنها هم یکسان نیست. و همینطور قسمتهای مختلف دوربین دیجیتال مصرف گوناگون دارند و بعضی از این قسمتها انرژی بیشتری مصرف می کنند. قسمتهایی از دوربین که انرژی بیشتری مصرف می کنند

عبارتند از: صفحه LCD، فلاش و موتوری که اجزای مکانیکی دوربین مانند مکانیزم زوم را به حرکت در می آورد. دوربین های دیجیتال به شما اجازه می دهند تا عکس گرفته شده را روی صفحه LCD ببینید یا می توانید به جای اینکه صفحه را از طریق چشمی ببینید آنرا از صفحه LCD ببینید و از آن صفحه عکس بگیرید. یک صفحه LCD نسبتاً انرژی زیادی مصرف می کند. به این دلیل است که اگر مدتی دورین دیجیتال را بدون استفاده نگه دارید به صورت خودکار LCD آن خاموش می شود، تا در مصرف باتری صرفه جویی کند. زمانیکه مشغول انجام تنظیمات دوربین دیجیتال خود هستید زمان خاموش شدن صفحه LCD را روی کمترین زمان قرار دهید. در این جا چند نکته برای افزایش کارایی باتری ذکر می شود، بلکه کمکی باشد تا حداکثر استفاده را از قدرت باتری دوربین خود ببرید.

ــ LCD را خاموش کنید و از چشمی استفاده کنید، فقط زمانی از LCD استفاده کنید که نمی توانید از چشمی استفاده کنید. بنابراین هنگام خرید دوربین باید توجه کنید که دوربین مرد نظر شما دارای چشمی هست یا خیر؟

ــ سعی کنید تا جاییکه امکان دارد از نگاه کردن به عکسها از صفحه LCD خودداری کنید. ــ از زوم کردن مداوم وقتی لزومی ندارد خودداری کنید

هر بار که عمل زوم را انجام می دهید در ححال مصرف انرژی هستید. دوربین هایی که دارای ززوم اپتیکال هستند انرژی زیادی در حین زوم کردن مصرف می کنند. البته نمی توان اصلاً از زوم استفاده نکرد ولی می توان از زوم بی مورد جلوگیری کرد. در اکثر دوربین های دیجیتال دکمه ای که برای گرفتن عکس وجود دارد دو مرحله ای است با فشار اول و نگه داشتن آن (مرحله اول) دوربین بر روی صحنه عکاسی فوکوس می کند و در این وضعیت باقی می ماند تا فشار بیشتری بر روی دکمه وارد شود و عکس گرفته شود. با نگه داشتن زیاد دکمه در مرحله اول انرژی زیادی تلف می شود.

ــ هر از چند گاهی باتری را شارژ کنید. باتریها به مرور انرژی خود را از دست می دهند. حتی زمانیکه استفاده نمی شوند حال اگر حرفه شما عکاسی است پس بهتر است که باتری باتریهای شما همیشه شارژ باشند پیشنهاد بنده روزی یکبار اگر هر روز عکاسی می کنید است.

ــ مصرف باتری را حدس بزنید. اگر قرار است از یک صحنه فقط چند عکس در نور روز بگیری احتیاج به باتری زیادی ندارید ولی اگر قرار است در طول روز عکاسی کنید و به فلاش هم احتیاج دارید بهتر است از قبل فکری برای باتریهای خود کرده باشید.

ــ زمانیکه از فلاش دوربین دیجیتال را خاموش می کنید کمی ISO دوربین را بالاتر ببرید یا حساسیت آن را به نور بیشتر کنید. توجه داشته باشید که هر چه ISO بیشتری داشته باشید فایل دیجیتال مناسبتری خواهید داشت.

مواظب باتری های قلیایی (معمولی) یا باتریهای NICAD یا NIMH باشید. این باتریها کاملاً سمی هستند بنابراین یک برنامه صحیح برای دور ریخت آنها داشته باشید.

نخستین عکاسان زن ایرانی

esmailrajabi — Wed, 30 Dec 2009 16:28:22 GMT

نخستین عکاسان زن ایرانی را باید در میان زنان حرمسرای ناصرالدین شاه قاجار که خود شیفتهٔ این فن بود جستجو کرد. در برخی از آلبوم‌های ناصری که در آلبوم خانه کاخ گلستان موجود است، آثاری از این زنان عکاس که به طور تفننی به عکاسی می‌‌پرداخته‌اند دیده می‌‌شود. اما نخستین زن ایرانی که به صراحت بر عکاسی او اشاره رفته، عزت ملک خانم ملقب به "اشرف السلطنه" همسر محمد حسن خان اعتمادالسلطنه وزیر انطباعات دوران ناصری است که عکاسی را از "شاهزاده محمدمیرزا" پسر عموی خود فرا گرفته است. اعتمادالسلطنه در کتاب ارزشمند خود، روزنامه خاطرات اعتمادالسلطنه که شامل وقایع چهل سال زندگی پر ماجرای وی در دربار ناصرالدین شاه است، بارها به عکاسی وی اشاره کرده است. شرح روشنگری را نیز یکی از بستگان اشرف السلطنه در مقدمه چاپ‌های بعدی این کتاب در معرفی اشرف السلطنه و فعالیت‌های او از جمله عکاسی نوشته است. از دیگر عکاسان زن ایرانی می‌‌توان به زنان خانواده معیر الممالک اشاره کرد که به لحاظ آشنایی معیر و دارا بودن عکاسخانه‌ای مجهز در منزل شخصی امکان عکسبرداری توسط زنان وی فراهم بوده است. دو تن از زنان دوران ناصری نیز به نام‌های فاطمه سلطان خانم همسر میرزا حسنعلی عکاس و عُذرا خانم همسر آقا یوسف عکاس که از عکاس باشی‌های شاه بوده‌اند به عکاسی می‌‌پرداخته اند. همسر و دختر آنتوان خان سوریوگین، عکاس نامدار دوران ناصری تا رضا شاه را نیز باید در شمار نخستین زنان عکاس در ایران آورد

اولین عکاس خانه عمومی در ایران

esmailrajabi — Wed, 30 Dec 2009 16:27:22 GMT

در آغاز رواج فن عکاسی در ایران،نخستین عکاسخانه در تهران عکاسخانهً مبارکهً همایونی در کاخ گلستان بود که به فرمان ناصرالدین شاه و برای امور شخصی و دولتی در دربار ایجاد شده بود که همگان به آنجا راه نداشتند. اما پس از چندی نخستین عکاسخانه برای استفاده عموم به فرمان ناصرالدین شاه در تهران تأسیس شد. در روزنامه دولت علیه ایران که به سال 1285 هجری قمری منتشر شده، اعلانی در باره تأسیس این عکاسخانه عمومی به شرح زیر آمده است:

چون اغلب مردم زیاده از حد مایل و راغب هستند که عکس خود را بیاندازند و در عکاسخانهً مبارکهً دولتی همه کس نمی‌توانست برود و عکس خود را بیاندازد،عکاسباشی "عباسعلی بیگ" آدم خود را، که مدتها در زیر دست او بوده و تربیت شده و در عکاسی کمال مهارت را پیدا کرده بود،قرار گذاشت در خیابان جباخانهً مبارکه(باب همایون کنونی) حجره‌ای ترتیب واسباب عکاسی آماده نماید تا هر کس را میل انداختن عکس خود باشد، درآنجا رفته عکس بیاندازد و قیمت آن هم موقوف به بزرگ و کوچکی عکس است: عکس بزرگ یکی چهار هزار "دینار" است تا دوازده عدد. پس از آن، هر کس زیادتر طالب باشد، یکی سه هزار دینار است، عکسکوچک یکی دوهزار دینار است تا دوازده عدد. بعد از آن هر کس زیادتر بخواهد، یکی سی "شاهی" است." از این تاریخ به بعد، گشایش عکاسخانه‌ها در تهران و سایر شهرهای بزرگ ایران مانند اصفهان، مشهد، شیراز، تبریز و رشت رو به فزونی بوده است چنانکه اعتماد السلطنه در کتاب المآثر والآثار که تاریخ چهل سال فعالیت‌های سیاسی،فرهنگی و اجتماعی دوران ناصری را در بر دارد، تعداد عکاسخانه‌ها و استادان عکاسی را در تهران و سایر بلاد ایران بسیار زیاد و خارج از حد شمارش، نوشته است."